Funt szterling – waluta Szkocji

Szkocja PE funt szterling

Funt szterling to nieoficjalna nazwa brytyjskiego funta, jednostki monetarnej obowiązującej w Wielkiej Brytanii. Jednego funta podzielić można na 100 pensów. Waluta oznaczana jest międzynarodowym kodem GBP.

Historia funta szterlinga

Jako waluta szterling wprowadzony został do obiegu w 1158 roku, przez angielskiego króla Henryka. Powszechnie wymieniany był na srebro do 1816 roku, po czym wymienialność zamieniono na złoto i utrzymywano ten system do 1914 roku. Z czasem złote monety przestały być powszechnie używane, a w ostateczności waluta sztabowa została porzucona w 1931 roku, w okresie wielkiego kryzysu. Funt zdewaluowano o 20% i doprowadzono do jego całkowitej wymienialności w roku 1946, aby możliwe było uzyskanie pożyczki ze Stanów Zjednoczonych. Kurs waluty starano się później ustabilizować, jednak próby związania wartości funta z innymi walutami okazały się nieudane. Doprowadziło to do kolejnej dewaluacji w 1949 roku, po czym latach 60. wprowadzono dodatkowe ograniczenia dewizowe, uniemożliwiające turystom wywozu więcej niż 50 funtów z kraju. W 1988 roku z inicjatywy rządu Margaret Thatcher, funt szterling związany został z marką niemiecką. W tej formie utrzymał się na rynku aż do nadejścia tzw. Czarnej Środy z 1992 r. Ze względu na wynegocjowaną klauzulę, funt szterling nie został nigdy wprowadzony do ERM II.

Charakterystyka szkockiej waluty

Funt szterling oznaczany jest zazwyczaj symbolem „£”, a nieco rzadziej dużą literą L. Ten drugi symbol pochodzi od określenia oznaczającego zarówno jednostkę masy funta, jak i wagę – libra. Słowo szterling dodane zostało w celu odróżnienia jednostki wagowej od jednostki pieniężnej. Szterlingiem pierwotnie nazywano jednopensową monetę ze srebra. Kiedy jednak pens stracił swoją siłę nabywczą, nazwa ta wyparła funta. W Szkocji najpopularniejszymi spotykanymi banknotami są nominały 5, 10 i 20 funtów. Na każdym z nich znajduje się aktualnie wizerunek Elżbiety II, jednak podobizna zamieszczana na pieniądzach zmienia się wraz ze nadejściem każdego nowego władcy. Banknot 50-funtowy spotykany jest na tyle rzadko, że w wielu sklepach może nie być nawet honorowany. Natomiast banknoty 100-funtowe spotykane są wyłącznie w Szkocji oraz Irlandii Północnej. Wyróżnia się monety pensowe: 1p, 2p, 5p, 10p, 20p, 50p oraz jedno- i dwu-funtówki. W przeciwieństwie do oznaczeń polskich, na Wyspach Brytyjskich znak pensa (p) stawiany jest z liczbą, a znak funta (£) przed. Brytyjski bilon powstaje w mennicy Royal Mint zlokalizowanej w Walii.


Zobacz inne waluty:

[display-posts category=”waluty-swiata” posts_per_page=”4″ orderby=”rand”]

Data: 26.07.2017,  00:00